Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Κόκκινη κλωστή δεμένη...στην ανέμη τυλιγμένη!


Μεγαλώνοντας με παραμύθια 
Ο ρόλος του παραμυθιού είναι βέβαια ψυχαγωγικός, αλλά όχι μόνο. Τα παραμύθια δημιουργούν στα παιδιά εικόνες, διεγείρουν τη φαντασία τους και τα βοηθάνε να μπουν σε κόσμους μυθικούς και ονειρικούς, σε κόσμους όπου όλα μπορούν να συμβούν. Το παραμύθι καλλιεργεί το πνεύμα και βοηθά τα παιδιά να ξεκαθαρίσουν τα συναισθήματά τους και να αντιληφθούν τις δυσκολίες της ζωής. Ταυτόχρονα, προτείνει λύσεις στα προβλήματά τους. Παράλληλα, όμως, δίνει στο παιδί τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την παρέμβαση του ανθρώπου σε μια κατάσταση που το περιβάλλει, διεγείρει τη φαντασία του, αλλά και ικανοποιεί σε φανταστικό επίπεδο τις πιο βαθιές επιθυμίες του. Έτσι ηρεμεί και γαληνεύει από τις καθημερινές εντάσεις που βιώνει, μαθαίνει ν’ ακούει και να σκέφτεται. 

«Ήταν μια φορά και έναν καιρό...» 
Το παραμύθι ξεκινά πάντα με μια ήρεμη εισαγωγή και κλείνει με έναν επίσης καθησυχαστικό τρόπο. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις, το παιδί μεταφέρεται σε έναν κόσμο μαγικό, εξωπραγματικό. Στο παραμύθι ο χρόνος, όπως και ο τόπος, είναι αόριστος, όλα θίγονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, ενώ οι ήρωες είναι σχεδόν πάντα απλοί και αδύναμοι άνθρωποι, χωρίς ιδιαίτερα ταλέντα. Στην ουσία, τα παραμύθια «αφηγούνται» την παιδική ηλικία ενός ανθρώπου μέχρι και την ενηλικίωσή του, και όλες τις περιπέτειες που περιλαμβάνει αυτή η διαδρομή. Ο ήρωας προχωρά μόνος του για κάποιο χρονικό διάστημα, όπως αντίστοιχα μόνο νιώθει και το παιδί στην κοινωνία. Η επαφή με τη φύση (ένα δέντρο ή ένα ζώο) είναι συνήθως καταλυτική, μιας που συνήθως τον βοηθά να βρει το δρόμο του. Ο κυνηγημένος ήρωας μπορεί να πονά ή να περνά μέσα από δυσκολίες, αλλά πάντοτε βρίσκει τελικά το δρόμο του. Αυτό θα συμβεί και στο παιδί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Θα πονέσει, θα δυσκολευτεί, αλλά τελικά θα βρει τις λύσεις που ψάχνει. Εκεί βρίσκεται και η γοητεία του παραμυθιού. Στο ότι μπορεί να αποκαλύψει την εσωτερική μας φύση, με τις άπειρες ηθικές, ψυχικές και πνευματικές της δυνατότητες. Είναι η αναζήτηση για το νόημα της ζωής. Γιατί, ως γνωστόν, ο άνθρωπος πάντα αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται μέσα από τις δοκιμασίες. 

Η ψυχολογική προσέγγιση 
Δεν είναι τυχαίο πως κάθε φορά που διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας αρχίζουμε κι εμείς οι ίδιοι να διακρίνουμε μηνύματα που μέχρι τώρα δεν είχαμε προσέξει. Άλλες φορές οι ιστορίες προσπαθούν να μεταδώσουν αξίες, όπως δικαιοσύνη, καλοσύνη ή ισότητα, και άλλες προσπαθούν να περάσουν μηνύματα που είναι συνδεδεμένα με το κοινωνικό περιβάλλον, όπως η σημασία της κοινότητας, οι «αντρικοί» και «γυναικείοι» ρόλοι ή η κοινωνική ιεραρχία. Τα παραμύθια χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα από ορισμένους ψυχολόγους - για να βοηθήσουν τους ενηλίκους να ξεπεράσουν κάποια ψυχολογικά προβλήματα. Σύμφωνα με τον Χανς Ντίκμαν -τον πιο γνωστό υποστηρικτή αυτής της ιδέας-, ένας αποτελεσματικός τρόπος ψυχοθεραπείας είναι να διηγηθεί το άτομο το αγαπημένο του παραμύθι. Σύμφωνα με τη θεωρία του, το αγαπημένο μας παραμύθι δεν έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μας τυχαία, αλλά λόγω της σημαντικής ψυχολογικής βαρύτητας που έχει για την ίδια την ύπαρξή μας και τα προβλήματα που μας απασχολούν. Όταν συνειδητοποιήσουμε τη βαθύτερη σημασία του νοήματος του παραμυθιού, τότε μπορούμε να μεταφράσουμε ασυνείδητες σκέψεις και φόβους μας και να τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα. 


Πηγή: http://kids.in.gr

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα :) Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σου...
    Ξέρεις τι σκεφτόμουνα τώρα; Σε ορισμένα από τα παραμύθια που είχα μάθει μικρή και στα οποία πρωταγωνιστούσε ο κακός ο λύκος, ο οποίος τη μία έφαγε την κοκκινοσκουφίτσα και τη γιαγιά της (και μετά τις έβγαλε -και καλά- ο κυνηγός από την κοιλιά του)...την άλλη κυνηγούσε να φάει τα 3 γουρουνάκια...απορώ, ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα/νόημα που μένει στα παιδάκια ακούγοντας/ διαβάζοντας αυτά τα παραμύθια; Εμένα πάντως μου έμεινε τότε ότι αν συναντούσα λύκο στο βουνό πάνω από το χωριό της γιαγιάς μου και του παππού μου, θα με έτρωγε :)
    Δεν είναι λίγο βάρβαρα για τις αθώες παιδικές ψυχές; Ειλικρινά απορώ...
    (αναφέρομαι σε τέτοιου είδους παραμύθια)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα!
    Το ηθικό δίδαγμα που θέλουν να περάσουν τα παραμύθια είναι ότι το καλό (όπου καλό βλέπε κοκκινοσκουφίτσα, τρία γουρουνάκια κ.τ.λ.) πάντα θα βρει τρόπο να τρυπώσει, νικώντας το κακό (όπου κακό είναι ο λύκος). Το ερώτημα΄όμως είναι, γιατί ο 'κακός ο λύκος'; Μ' αυτόν τον τρόπο δεν περνάμε λάθος μήνυμα στα παιδιά; Όταν ο κυνηγός σκοτώνει τον λύκο υποσυνείδητα δεν ενισχύουμε αντιφιλοζωικά συναισθήματα; Αυτά είναι κάποια σημεία τα οποία δεν βρίσκουν ούτε εμένα σύμφωνη. Γνώμη μου είναι λοιπόν ότι ο ρόλος των παραμυθιών είναι απαραίτητος στις ζωές των παιδιών. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε εμείς είναι τι μηνύματα θέλουμε να περάσουμε και αναλόγως διαλέγουμε και το παραμύθι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή